Przed lekturą, zalecam kliknąć w ten śmieszny odwrócony trójkącik, który oznacza "play" i ponieść się muzyce.






Przechadzali się parkowymi alejkami. W powietrzu dało się poczuć zapach opadających liści, które zachwycały swoją różnorodnością barw. Dookoła biegały dzieci - jedne zbierały kasztany, drugie bawiły się stertami liści.
- Zabiorę Cię w moje ulubione miejsce - powiedział.
Uśmiechnęła się tylko i posłusznie podążała za nim. Szli coraz głębiej w park, aż dotarli do wysokiej górki.
- Niestety, będziesz musiała się trochę powspinać, ale wierz mi, że warto!
- Zobaczymy! - powiedziała i zaczęła się wspinać na górkę. Wkońcu, po wielkim wysiłku mogła stanąć obok niego na wysokiej górce. Usiedli na jej skraju i podziwiali przepiękny zachód słońca.
- Co się stało, że nagle zaczęłaś się do mnie odzywać?
- Wpłynęło na to wiele rzeczy... moje przemyślenia, rozmowa z przyjacielem...
- Rozumiem.
- Bóg tak chciał*
- Tak...
- Często tu bywasz?
- Zawsze kiedy mam jakiś problem, chcę coś poważnie przemyśleć, to taka moja samotnia...
- Nie dziwie się... tu jest tak pięknie, tak cicho... można zapomnieć o wszystkim i rozkoszować się jedynie teraźniejszą chwilą...
- Dokładnie... urok tego miejsca wiele razy pomógł mi uciec od problemów codziennego życia...
- Kiedy ostatnio przyszedłeś tu rozmyślać jeżeli mogę spytać?
- Kiedy rozstałem się z dziewczyną.
- Opowiesz mi o tym?
- Jeżeli chcesz... Byliśmy ze sobą przez ponad rok. Kochałem ją bardzo, ale widocznie bez wzajemności. Myślałem, że świetnie nam się układa i że nie ma lepszej pary. Myliłem się. Kiedyś szedłem załatwić różne sprawy i spotkałem ją po drodze. Szła z jakimś chłopakiem za rękę. Stanąłem jak wryty. Zapytałem się jej o co chodzi, a ona mi na to "wybacz, ale nic już do Ciebie nie czuje, miałam Ci powiedzieć niedługo". Nie mogłem w to uwierzyć. Mówiła to tak beznamiętnie, że nasze wspólne, szczęśliwe chwile wyparowały z mojej głowy w jednej sekundzie. Zapomniałem co miałem załatwić. Pobiegłem tutaj i próbowałem zrozumieć. Wyciszyłem się...
- Jak ona mogła Ci coś takiego zrobić?!
- Sam nie wiem, próbowałem sobie to tłumaczyć ale nie wiem jak...
- Miałam to samo... Byłam porządnie zakochana w chłopaku, wydawało mi się, że on też... przekonywał mnie codziennie, że kocha mnie nad życie. Pewnego razu przyjaciel, który chodził z nim na treningi powiedział, że przyszedł na trening z jakąś dziewczyną i że się całowali. Ufam temu przyjacielowi bezgranicznie, więc spotkałam się z tym chłopakiem żeby wszystko wyjaśnić. Zrobiłam mu awanturę, a on tylko stanął, powiedział "przecież nie byliśmy razem" i odszedł.
- Cios poniżej pasa...
- Tak...
- Widzę, że oboje źle kojarzymy miłość...
- Niestety...
Rozmawiali jeszcze aż zrobiło się zupełnie ciemno.
- Odprowadzę Cię...
- Jeżeli nie sprawi Ci to problemu, to proszę.
Poruszyli wszystkie tematy. Wkońcu doszli pod dom Ani.
- Dziękuje za wszystko. To był wspaniały wieczór, jest szansa żeby to powtórzyć?
- Chciałem zapytać o to samo. Ja mam zawsze czas.
- Będę się kontaktowała. Masz gadu-gadu?
- A kto w tych czasach nie ma? Masz gdzie zapisać?
- Tak, gdzieś tu miałam zeszyt i długopis.
- No to mój numer to... - Tomek podał numer. Kiedy Anna próbowała schować zeszyt do torby, upadł jej długopis.
- Ja podniosę - powiedział Tomasz. Oboje się schylili. Ich twarze były na tej samej samej wysokości. Czubki nosów prawie się stykały. Anna czuła jego niespokojny oddech. Chłopak spoglądał to na jej wargi, to na jej zielone źrenice. Zamknęli oczy...
- Ania? - krzyknęła niepewnie matka dziewczyny. Automatycznie odskoczyli od siebie. Spojrzeli na siebie zmieszani.
- Już idę... - powiedziała. - Jeszcze raz dziękuje, dzisiaj się odezwę
- Będę czekał! Do zobaczenia!
Dziewczyna weszła do domu. Zatrzasnęła drzwi, ściągnęła buty.
- Gdzieś Ty się podziewała tyle czasu?
- Nie jestem w stanie Ci powiedzieć... - powiedziała z błogim uśmiechem na ustach zielonooka.
"Kocham go!" pomyślała.
"Kocham ją!" pomyślał.

* dedykuję to zdanie pewnemu Panu. On wie, że to o niego chodzi :)

Z czym to się je:

o z tym!



Weszła do domu. Ściągnęła płaszcz i powiesiła go na wieszaku. Powoli, schodami, trafiła na piętro. Przeszła korytarzem. Weszła do swojego pokoju. Ściany były koloru waniliowego, na dębowych panelach leżał biały, miękki dywan. Podeszła do biurka, zabrała z niego białego laptopa. Usiadła na łóżku. Nacisnęła guzik "POWER". Włączyła gadu-gadu:
- "Michał, mam doła..."-
- "O co chodzi? Mi możesz powiedzieć?"
Zabrała się do pisania wiadomości. Michał był jej najlepszym przyjacielem. Zwracała się zawsze do niego po poradę, bo wiedziała, że wszystko ocenia sprawiedliwie. Poza tym oceniał całą sytuację męskim okiem, co dawało jej nowy pogląd na sprawę.
- "Pamiętasz jak opowiadałam Ci o tym Tomku? No więc, okazało się, że to on jest tym drugim uczniem na angielskim. Dzisiaj chciał mnie odprowadzić do domu, ale nie dałam rady. Unikałam jego prób nawiązania kontaktu ze mną..."
- "Co jest? Przecież jesteś w nim zakochana... czemu go ciągle odtrącasz?"
- "Nie wiem... pamiętasz jak było z Adamem? Kochałam go, ufałam mu bezgranicznie a on mnie zranił. Boje się, że to się znowu powtórzy... wiesz jaki mam pogląd na sprawy miłosne?"
- "Niestety wiem... albo ta jedyna..."
- "... albo żadna! Dokładnie!"
- "Według mnie to nie jest odpowiednie podejście. Daj mu szansę! Myślę, że to porządny chłopak, powinnaś spróbować..."
- "Sama nie wiem... "
- "Ja Ci dam nie wiem! Miłość sama sobie drzwi nie otworzy! Zwłaszcza, że zamknęłaś je na klucz i dodatkowe zamki!"
- "No dobra, już dobra! Zobaczymy co z tego wyjdzie! Podniosłeś mnie na duchu, dzięki!"
- "Zawsze do usług! Idę jeszcze powkuwać matmę, trzymaj się tam!"
- "Dzięki za rozmowę, jesteś kochany!Papa!" Odetchnęła. Michał zawsze potrafi podnieść ją na duchu.
***
- Co ty robisz tyle czasu w tej łazience?! - krzyknęła lekko podenerwowana mama.
- Jeszcze chwileczkę! Proszę! - odkrzyknęła Anka. Właśnie podkręcała sobie rzęsy. To dzisiaj miała zamiar dać szansę miłości, a miłości trzeba trochę pomóc, np. poprawiając jeszcze włosy.
- "Ze spinką czy bez? Z czy bez? Hmmm..."
Zdecydowała, że postawi na naturalność, czyli zero spinek. Ostatni raz popsikała się perfumem, wysłała buziaka do lustra i gotowe.
- Ania? Czy to Ty? Nie poznaję Cię! W każdym razie, jedźmy już na ten angielski! Jeszcze chwila spóźnienia i nie wejdziesz do sali!
Wsiadła do samochodu. Dojechała do budynku Szkoły Językowej. Wysiadła z auta, pobiegła do drzwi wejściowych. Przeszła przez korytarz, doszła do sali. Weszła. Tomek już czekał.
- "O-mój-Boże!" - pomyślał. Wyglądała przepięknie... jak anioł. Do nozdrzy wdarł mu się zapach jej przecudnych perfum.
- Przepraszam za spóźnienie! Witaj Tomku! - powiedziała i uśmiechnęła się jak najsłodziej potrafiła. Usiadła na miejsce. Dzisiaj powtarzali czas Present Perfect. Po lekcji, Tomek znowu się zapytał:
- Wracamy razem?
- Czemu nie! Jeżeli masz chwilkę, to moglibyśmy zajrzeć do lodziarni...
- Świetny pomysł! Wyszli z budynku. Nie mógł oderwać od niej wzroku. Tak bardzo pragnął ją teraz pocałować...
- Zaraz zapali się czerwone światło! Szybko! - powiedziała Ania i złapała go za rękę. Po ciele obojga przeszedł dreszcz. Na zmianę odczuwali ciepło i zimno. To było cudowne...
- Nie puszczaj...- powiedział w błogim zamyśleniu Tomek. Anna zarumieniła się.
- To znaczy jak chcesz... wybacz zamyśliłem się, nie wiem co gadam...- powiedział po chwili zmieszany.
- Nic się nie stało... to słodkie - zaśmiała się, jednak nie puściła jego ręki. Ścisnął mocniej jej delikatną dłoń. Chciał, żeby ta chwila trwała wiecznie. Szli wolnym krokiem i patrzyli się na siebie. W tym całym zamyśleniu, nie zauważyli małego chłopca, który biegł prosto na nich. Przewrócili się. Jednak po chwili szybko wstali cali czerwoni.
- Ee... Lodziarnia jest już za rogiem. - wydukała Ania. Doszli do owej lodziarni i zaczęli wybierać lody.
- Dla mnie czekoladowe, a dla tej pięknej pani...
- ...jabłkowo-truskawkowe! - powiedziała z entuzjazmem.
- Ja płacę!
- Chyba zwariowałeś! Oczywiście, że to ja zapłacę!
- Nie ma mowy... - powiedział Tomek i podał banknot sprzedawcy.
- Uparty jesteś! - powiedziała udawając złość zielonooka.Wzięli lody w rękę i poszli do parku.


cdn...

Szary, zimny odcień nieba idealnie kontrastował z barwnymi liśćmi, które powoli spadały z drzew. Kasztany, w kłujących skorupach od niedawna patrzyły na świat z innej perspektywy. Opuściły już wysokie korony drzew, teraz czekają aż roześmiane dzieci pochwycą je w małe rączki i pokochają niewinną miłością. Wiatr wypatrzył swoją kolejną ofiarę. Brązowe loki nie mogły od tak sobie swobonie opadać na ramiona zielonookiej dziewczyny. Zwłaszcza że niosła ona plik nut, które aż za bardzo kusiły. Tak więc powiał wiatr trochę mocniej. Dziesiątki białych kartek pofrunęło w górę by później opaść w dół prosto na chodnik. Były porozrzucane wszędzie.
- Szlag by to trafił! - powiedziała zielonooka i zabrała się do zbierania. Zadowolony z siebie wiatr pognał w inną stronę. Była spóźniona. Miała oddać nuty nauczycielce dziesięć minut temu. Przyspieszyła kroku. Weszła do budynku. Widząc z daleka swoją salę, zaczęła biec.
- Przepraszam za spóźnienie! Spóźniłam się na autobus i musiałam czekać na następny! - powiedziała zziajana.
- Nic się nie stało. Ważne, że przyniosłaś mi nuty. Zdążyłaś je odbić?
- Tak, proszę pani.
- Cieszę się! Jeżeli chcesz, mogę Cię podrzucić na angielski. Jadę właśnię na zakupy, będzie mi po drodze. I tak przepadł Ci autobus.
- Jeżeli nie sprawi to pani kłopotu, to chętnie się zabiorę.
Weszła do samochodu. Zapięła pasy. Jej nauczycielką była młoda, wysoka blondynka. Na codzień pracowała w szkole, a po pracy dorabiała sobie ucząc prywatnie gry na pianinie.
- Opłaca Ci się uczyć w szkole językowej? - Nie wiem, dzisiaj będę miała dopiero drugą lekcję. Dołączy do mnie jeszcze jeden uczeń. Ma dzisiaj przyjść na zajęcia.
- Rozumiem. Już dojeżdżamy! Dzięki za nuty! Widzimy się w czwartek!
- Nie ma za co. Dziękuje, że mnie pani podrzuciła! Do zobaczenia!
Poprawiła czapkę i zamknęła drzwi. Ruszyła żwawym krokiem w stronę budynku szkoły językowej. Otworzyła drzwi i znalazła się przy windzie. Wcisnęła guzik i czekała. Wkońcu winda nadjechała i ruszyła na drugie piętro. Dziewczyna weszła do sali trzeciej.
- Witaj Anno! Poznaj Tomasza! Tomaszu, poznaj Annę! Będziecie mieli od dzisiaj razem zajęcia. A teraz proszę zajmijcie miejsca.
- "To niemożliwe! To absurd! Nie... to jest sen!" - pomyślała Anka i zajęła miejsce obok chłopaka. Wdychała z rozkoszą zapach jego mocnych perfum. Odwrócił się do niej i uśmiechnął:
- Teraz chcąc nie chcą, będziesz musiała się ze mną użerać
- Na to wygląda... - powiedziała z uśmieszkiem. ***
Lekcja się skończyła. Spakowała zeszyt do torby i podeszła do wieszaka. Zaczęła ubierać płaszcz. Owinęła się szczelnie szalikiem - jeszcze długa droga do domu, a na dworze zrobiło się chłodniej...
- Wracasz na pieszo? - zagadał Tomek.
- Tak...
- W którą stronę idziesz?
- Mieszkam na Kasztanowej... - Mi jest akurat po drodze. Możemy wrócić razem, jeżeli chcesz...
- Czemu nie... mi jest obojętnie...
Wyszli z budynku.
- Długo się już uczysz angielskiego?
- Od przedszkola...
- Ja zacząłem dopiero w podstawówce...
- Aha...
- Pogoda się coś zepsuła. Zapowiadali, że będzie cieplej a tu popatrz...
- Tak...
Chłopak zatrzymał się.
- Co robię źle?! Powiedz mi! Jestem niemiły? Wyrządziłem Ci krzywdę? Powiedz mi tylko co ze mną nie tak, wtedy się odczepię!
- Ale czemu uważasz, że coś z Tobą nie tak...?
- Może dlatego, że nie chcesz ze mną rozmawiać?
- To nie tak... to nie Twoja wina... Sama nie wiem...
- Ja tym bardziej nie wiem...
- Wybacz, ale spieszę się do domu...
- Odpowiesz mi?!
- Do zobaczenia...
- "Dlaczego muszę go tak cholernie kochać?!" -pomyślała.
- "Dlaczego muszę ją tak cholernie kochać?!" -pomyślał.

Siedziała na ławce w parku. Czytała książkę. Co chwilę zamykała oczy i w myślach utożsamiała się z główną bohaterką. Potem wracała do lektury.On przyglądał się jej z boku. Był dostatecznie daleko by nie mogła go zauważyć. Była perfekcyjna. Miała długie, falowane, ciemnobrązowe włosy, które teraz przewieszone przez oparcie ławki zwisały bezwładnie. Tylko czasem znudzony wiatr, bawił się ich końcówkami. Owal jej twarzy zdobiły duże usta, mały, zadarty nosek i duże, jaskrawozielone oczy. Szczupła, średniego wzrostu. Miała na sobie stare dżinsy-rurki i turkusowy płaszcz do kolan. Na głowie spoczywał koronkowy, szary berecik. Na nogach miała szare kalosze.On był wysoki i dobrze zbudowany. Brunet z czarnymi oczami. Miał ciemną karnacje i potargane włosy. Niepoprawny romantyk. Stare, czerwone trampki już dawno straciły swój dawny kolor. Napawał się jej wzrokiem. Potem wróci do domu i zostaną mu już tylko fotografie. Kochał ją całym sercem, choć rozmawiali tylko raz:
- "Nigdy nie umówi się z takim gościem jak ja..." - myślał.
Nie mogła skupić się na książce, ciągle myślała o nim. Kiedy po raz pierwszy rozmawiali nie mogła przestać patrzeć w jego boskie oczy. Miały taką głębie w sobie. Rozpływała się słuchając jego głosu. Miał taki ciepły i niski...
- "Nigdy nie umówi się z taką dziewczyną jak ja..." - pomyślała, zamknęła książkę i wstała.
Szła powolnym krokiem, zamyślona.Szedł powolnym krokiem, zamyślony.Zamknęła oczy. Wypuściła głośno powietrze. Nagle w coś uderzyła i upadła na ziemię. Złapała się za głowę. \
- "Przepraszam! Nic Ci nie jest?! Na prawdę nie chciałem..." - wyciągnął w jej stronę rękę - "Palant" - pomyślał.
- "To moja wina. Szłam zamyślona. Nie patrzyłam gdzie idę..." - chwyciła jego dłoń. Przeszedł ją dreszcz. Utonęła w jego czarnych oczach.
- Twoja książka - powiedział i podał jej książkę.
- Dziękuje. No to.. ja już pójdę... - powiedziała i oddaliła się.
- Czekaj! Może dasz się namówić na lody w ramach przeprosin?
- Nie... to nie jest chyba dobry pomysł. Żegnaj - odpowiedziała i uciekła.
- "Palant! Wyskoczyć z taką propozycją?!" - pomyślał.
- "Idiotka! Spanikowałam... znowu!" - pomyślała.